اشعار فریدون مشیری – دام

بدون دیدگاه

خورشید ، در آفاق مغرب بود و ، جنگل را ،
– تا دور دست کوه – در دریای آتش شعله ور می کرد .
اینجا و آنجا ، مرغکی تنها ،
رها در باد .
بر آب های نیلی دریا گذر می کرد !
دریا ، گرسنه ، تشنه ، اما سر به سر آرام
در انتظار طعمه ای ، گسترده پنهان دام
خود با هزاران چشم بر ساحل نظر می کرد !
در لحظه خاموشی خورشید
دامش بر اندامی فرو پیچید !
پا در کمند مرگ
گاهی سر از غرقاب بر می‌کرد
با ناله هایی ، – در شکنج هول و وحشت گم –
شاید خدا را ، یا « سبکباران ساحل » را خبر می کرد .
شب می رسید از راه
– غمگین ، بی ستاره ، بی صفا ، بی ماه ! –
می دید دریا را که آوازی نشاط انگیز می خواند !
صیدی به دام افکنده !
خوش می رقصد و گیسو می افشاند !
تا با کدامین خون تازه ، تشنگی را نیز بنشاند !
در پهنه ساحل
چشمی بر امواج پریشان دوخته ،
– لبریز از خونابه غم – کام دریا را
با قطره های بی امان اشک ، تر می‌کرد !
جانی ز حیرت سوخته ، شب را و شب های پیاپی را
سحر می کرد … !
آه ، ای فرو افتاده در دام تبانی های پنهانی !
ای مانده در ژرفای این دریای طوفان زای ظلمانی !
ای از نفس افتاده – چون من –
در تلاطم های شب های پریشانی !
ای کاش ، در یک تن ، ازین بس ناخلف فرزند ،
فریاد خاموشت اثر می کرد !

دانـــــلود

مشخصات

  • 215 views

جعبه مطالب پیشنهادی ما

برچسب ها

دیدگاه های شما

پاسخی بگذارید